https://www.facebook.com/orvillepeck/Op 18 september verscheen Mule, het vierde album van Orville Peck. Het is zijn meest persoonlijke album tot nu toe en dit is waarom.
Alle dertien nummers vertellen het verhaal van hoe de zanger na een heftige bijna-doodervaring door een overdosis weer nuchter werd. De nummers staan in chronologische volgorde van Orville zijn actieve verslaving, behandeling en herstel. Het is geen licht onderwerp en dat is zeker terug te horen in de teksten. Toch klinkt de muziek niet altijd even zwaar. Dat maakt het album extra interessant.
Het album opent met 'Prologue (Eulogy Of A Man Turned Mule)'. Het nummer wordt gezongen door een aantal van Orville zijn muzikale helden en is eigenlijk een soort eigen memorial. Het beschrijft zijn leven zoals dat eruit had kunnen zien als hij zijn overdosis niet had overleefd.
Zoals gezegd staan de nummers op chronologische volgorde van zijn weg naar nuchterheid. De eerste helft van het album gaat over de stappen die Orville zet om naar een afkickkliniek te gaan en over zijn tijd daar. In 'Rehab Blues' beschrijft hij hoe zwaar en verschrikkelijk hij zijn tijd in de kliniek vindt. Na een maand besluit hij de kliniek te verlaten, omdat hij ervan overtuigd is dat hij helemaal geen probleem heeft.
De daaropvolgende nummers gaan over de periode na zijn opname. Orville vertelt over zijn terugval, het verlies van mensen en delen van zijn identiteit. Op een gegeven moment verandert die zoektocht in het besef dat hij zijn verslaving achter zich wil laten. In de nummers hoor je ook de omslag van strijd naar herstel.
De single 'Too Little, Too Late' gaat over dat herstel. Het nummer klinkt vrolijk en upbeat en past daardoor heel goed bij de boodschap. Het staat symbool voor het omgaan met een verslaving en laat zien dat herstel tijd kost, maar uiteindelijk zeker de moeite waard is.
De afsluiter 'Mule', tevens ook de titel van het album, gaat over de laatste stop in zijn nuchterheidsproces. Orville kijkt terug op de tegenslagen die hij heeft doorstaan en op de periode waarin hij verslaafd was. In de zin ‘You can look back with regret, but you’re bound to hurt your neck’ geeft hij heel mooi aan dat je spijt kunt hebben van het verleden, maar dat je niet te lang moet blijven hangen in het zelfmedelijden.
Het album zit goed in elkaar en neemt je mee in Orville zijn persoonlijke strijd, maar ook in de manier waarop hij zichzelf weer terug heeft gevonden en zijn verslaving achter zich heeft gelaten. Het album voelt als een muzikaal dagboek, doordat de nummers samen een doorlopend verhaal vertellen. Het album is nog maar net uit, maar heeft zeker kans om een van Orville zijn meest besproken albums te worden.

Rascal Flatts