Album review Sheryl Crow - Pick You Up

Fred Eltringham, de vaste drummer van Sheryl Crow, is ook op deze plaat weer te horen. Hij werkt met uiteenlopende artiesten binnen de muziekscene en ik heb zelf ook een aantal jamsessies met hem gehad voor mijn nieuwste werk.

De plaat opent met 'Freight Train', een nummer dat met zijn pedal steel en Americana-sfeer meteen duidelijk maakt waar we zijn beland. Geen haast, geen opgefokte productie, gewoon een band die lekker speelt. De titeltrack 'Pick You Up' heeft vervolgens die typische Sheryl-melodie die je al na één luisterbeurt bekend voorkomt. Het is het soort song waarbij je bijna automatisch het autoraam opendraait, ook als het buiten helemaal geen weer is om dat te doen.

'I’ve Got Your Number' doet eveneens denken aan de zonnige, melodieuze kant van haar oude werk. Je hoort flarden van de Sheryl Crow die ons ooit trakteerde op 'Soak Up the Sun', 'If It Makes You Happy' en 'All I Wanna Do'. Als je zo’n herkenbare stem en gevoel voor melodie hebt, is het ook niet nodig om dat weg te gooien om hip te klinken.

Toch is het niet alleen maar zonneschijn. Op 'Flat Earth' kijkt Sheryl met bezorgdheid naar de wereld om haar heen. De twijfel, de politieke verdeeldheid en de vraag wat we eigenlijk met elkaar aan het doen zijn, lopen als een rode draad door het album. Ook 'Heaven Help Us' zoekt naar houvast in een wereld die soms de weg kwijt lijkt te zijn. Zonder er te zwaar de nadruk op te leggen, stelt Sheryl vragen, uit ze haar zorgen en laat ze de luisteraar zelf nadenken.

Het meest uitgesproken statement staat op de afsluiter 'Freedom Bus', waarop ze de krachten bundelt met Jesse Welles. Het nummer gaat over vrijheid, gelijkwaardigheid en de manier waarop we met elkaar omgaan. Een onderwerp dat bepaald niet overbodig is in deze tijd. De samenwerking geeft het lied bovendien wat extra rauwheid en een folky randje. Het is een fijne afsluiter die laat horen dat Sheryl, ondanks haar indrukwekkende carrière, nog steeds iets te zeggen heeft.

Pick You Up telt slechts zeven nummers en duurt ongeveer 25 minuten. Dat is voorbij voordat je goed en wel in de plaat zit. Sommige nummers liggen qua tempo en arrangement dicht bij elkaar, maar dat is wel die vertrouwde Sheryl-sound die we kennen. Sheryl heeft inmiddels een carrière opgebouwd waar menig artiest alleen maar van kan dromen. Ze hoeft niet meer achter de trends aan te lopen of te bewijzen dat ze nog steeds een hit kan schrijven. In recente interviews heeft ze ook aangegeven hoe bevrijdend het is om niet langer bezig te zijn met de vraag of iets wel op de radio komt. Die vrijheid hoor je terug op deze plaat.

Het is een warme, melodieuze verzameling songs van een artiest die precies weet wie ze is. Soms wat aan de veilige kant, maar altijd gedragen door die heerlijke stem, sterke melodieën en muzikanten die begrijpen dat je niet iedere maat hoeft vol te spelen.

Check ook vooral het artwork op de hoes. The Elephant Who Forgot the Ocean, een schilderij van kunstenaar Tyson Grumm.

Geschreven door Mark Blomsteel, muzikant wonend in Amerika.