
Little Big Town bracht op 28 augustus hun twaalde studioalbum It's A Dying Art uit. Hoe blijf je als band na zo'n lange periode en zo veel albums succesvol?
Soms heb je van die albums waarbij je na drie nummers denkt: dit is gewoon heel erg goed. It's A Dying Art van Little Big Town is er zo eentje.
Little Big Town loopt inmiddels al sinds 1998 mee. In die tijd scoorde het kwartet uit Alabama hits als Boondocks, Pontoon en Girl Crush en werd de band een van de betrouwbaarste namen uit de Amerikaanse country. De vier stemmen van de leden Karen Fairchild, Kimberly Schlapman, Jimi Westbrook en Phillip Sweet zijn nog altijd het geheime wapen. De harmonieën zijn warm, trefzeker en soms zo mooi dat je bijna vergeet dat er ook nog een liedje onder zit.
De liedjes zijn dit keer opvallend vaak melancholisch. Liefde, spijt, afscheid, ouder worden — het leven dus. Geen onderwerp waar je normaal gesproken een feestje mee begint, maar Little Big Town weet er iets lichts van te maken zonder de emoties weg te poetsen.
Er zijn een aantal nummers die er echt uitspringen. Neem Hey There Sunshine. De titel klinkt alsof er ieder moment een feelgood-commercial kan beginnen, maar integendeel. Het is een prachtige intense ballad over persoonlijke wederopstanding en geeft enorme kracht. We Could Have It All is een verrassende song. Daar komt ineens een bijna Beatles-achtige sfeer om de hoek kijken. En waarom ook niet? De Fab Four was een van hun grote inspiratiebronnen. De nummers met gastoptredens van Ashley Monroe, Jason Isbell en Kelsea Ballerini passen bovendien verrassend goed.
Wat het album extra interessant maakt, is dat Little Big Town niet probeert te bewijzen dat ze nog steeds relevant zijn. Dat hoeft ook helemaal niet. Na ruim 25 jaar carrière mag je er inmiddels vanuit gaan dat ze weten wat ze doen. En misschien is dat wel het sterkste punt van dit album: zelfvertrouwen zonder gemakzucht.
De gekozen titel It's a Dying Art klinkt bijna als een klaagzang over muziek die verloren gaat. Maar luister naar deze plaat en je hoort eigenlijk het tegenovergestelde. Vier muzikanten die laten horen dat goede liedjes, sterke melodieën en ouderwets goede samenzang helemaal niet ouderwets zijn. Misschien is dát pas echt een dying art: een album maken dat je niet meteen na één luisterbeurt alweer vergeten bent. Little Big Town heeft er in ieder geval eentje gemaakt waar je nog even bij blijft hangen.
Geschreven door Mark Blomsteel, muzikant, wonend in Amerika.

Ruben Hillen