Album review Emily Ann Roberts - Thread

Emily Ann Roberts bewijst dat ze met fiddle, pedal steel en ouderwets goede songs een frisse indruk kan maken. Ze blijft trouw aan haar eigen stijl en laat zien dat ze geen gebruik hoeft te maken van een refrein dat vooral op TikTok moet werken.

Op haar nieuwe EP Thread houdt ze stevig vast aan haar countryroots, maar klinkt ze allesbehalve ouderwets. De voormalige The Voice-finaliste heeft de afgelopen jaren rustig aan haar carrière gebouwd. Dat lijkt zijn vruchten af te werpen, want inmiddels krijgt ze nominaties voor onder meer de CMA- en ACM-awards.

Met Thread, waarop ze aan alle vijf de nummers meeschreef, laat ze horen waarom dat meer dan terecht is. De titeltrack opent de EP met een melancholische countrysound die zo uit de gouden jaren van het genre had kunnen komen. Een verhaal over een relatie die op zijn laatste benen loopt, maar waarbij de hoop nog niet helemaal verdwenen is. Emily’s warme stem en de smaakvolle instrumentatie doen de rest. Het is een sterke melodie en een verhaal waarin je als luisteraar gemakkelijk meegaat. Kortom, een prachtige song.

Met Lonely Boy komt er iets meer vaart in. De fiddle en banjo geven het nummer een rootsy schwung, terwijl Emily met een knipoog zingt over een man die blijkbaar niet doorheeft wat voor een geweldige vrouw er voor zijn neus staat. Het is speels, aanstekelijk en voorzien van zo’n refrein dat zich in je hoofd nestelt.

Mijn favoriete song van het album is Garden Grow. Dit is country zoals ik het graag hoor: vrolijk, melodieus en met een stevige knipoog naar de jaren negentig, toen fiddle en elektrische gitaar in iedere song terugkwamen. Het nummer viert het geluk dat je vindt in de kleine dingen van het leven, zoals samen een leven opbouwen en de liefde onderhouden. En die instrumentale wisselwerking tussen gitaar en fiddle? Heerlijk!

Met When I Do keert de EP terug naar de meer ingetogen kant. Het liedje draait om dat herkenbare moment waarop je jezelf ervan probeert te overtuigen dat je over iemand heen bent, totdat je erachter komt dat dat misschien toch niet zo is. Soms zit een complete emotionele achtbaan in één simpele gedachte. Emily brengt het met precies de juiste dosis kwetsbaarheid.

Afsluiten doet ze met Laundry, en dat is meteen een van de meest indringende momenten van de EP. Een alledaags huishoudelijk klusje wordt hier het symbool voor een relatie waarin de balans volledig kwijt is. Terwijl de ene partner zijn eigen gang gaat, blijft de ander achter met alle verantwoordelijkheden én het verdriet. Het is een sterk voorbeeld van waar countrymuziek al decennialang goed in is: een groot verhaal vertellen aan de hand van iets heel gewoons. De minimale begeleiding geeft Emily alle ruimte om de emotie in haar stem te laten spreken.

Wat Thread vooral zo sterk maakt, is de samenhang. Vijf nummers, nog geen twintig minuten, maar wel vijf verschillende invalshoeken op liefde, verlangen, geluk en teleurstelling. Haar stem heeft karakter, haar songs hebben melodie en ze begrijpt dat een goede countrytrack niet per se harder of groter hoeft te zijn om binnen te komen.

Emily Ann Roberts rijgt met Thread vijf sterke songs aan elkaar en laat horen dat traditie en vernieuwing prima samen kunnen gaan. Het is een gouden draad tussen traditie en moderne country.

Geschreven door Mark Blomsteel, muzikant wonend in Amerika.