Album review Ashley McBryde - Wild

In maart, tijdens Country Radio Seminar (CRS) in Nashville, vertelde Ashley McBryde openhartig over haar verslavingen en vooral haar worsteling met alcoholgebruik. Geen gladgestreken promopraatje, geen ingestudeerd verhaal om sympathie op te wekken, maar een kwetsbare Ashley die haar persoonlijke demonen recht in de ogen keek. Daarna zong ze het nummer 'Bottle Tells Me So', en toen was iedereen verkocht.

Wat een song. Pijnlijk, eerlijk, rauw en tegelijkertijd prachtig. Je voelde dat hier iemand stond die niet zomaar een liedje zong, maar iets van zichzelf op tafel legde. De nieuwsgierigheid naar haar nieuwe album Wild was dan ook meteen gewekt.

Wild begint in ieder geval niet met excuses. De opener 'Rattlesnake Preacher' knalt lekker uit de speakers. Rauw, stevig en met die heerlijk ongepolijste countryrock waar Ashley zo goed in is. Gitaren met modder aan de laarzen, precies zoals we haar graag horen.

Dan volgen de twee nummers 'Arkansas Mud' en 'Water in the River', ze zitten muzikaal wel dicht tegen de opener aan. Je weet bij Ashley dat je geen verzameling mierzoete countrypopliedjes hoeft te verwachten, maar drie nummers achter elkaar kan als veel ervaren worden. En dat terwijl iedereen weet dat Ashley meer in haar mars heeft. Veel meer zelfs.

Die kwetsbaarheid die in maart te zien was mag meer naar voren komen. Waar blijft dat moment waarop de stoere countryrock even plaatsmaakt voor de persoon achter de artiest? Ik zat vooral te wachten op 'Bottle Tells Me So'. Het nummer dat me naar dit album toe trok, het nummer dat me liet hopen op een plaat die niet alleen stevig zou klinken, maar ook écht iets te vertellen had.

Wanneer het nummer voorbijkomt, valt er iets op zijn plek. Hier zit de emotionele kern van het album. De strijd met alcohol, de zelfreflectie en de pijnlijke eerlijkheid die Ashley tijdens CRS ook liet zien, komen samen in een song die je niet zomaar naast je neerlegt. Het is geen liedje dat om medelijden vraagt. Het vertelt gewoon de waarheid, en juist daardoor komt het binnen.

Ook 'What If We Don’t' blijft een heerlijke song. Het nummer heeft die grote, meeslepende rockballad-aanpak die Ashley goed ligt en waarin haar stem alle ruimte krijgt. Het is bovendien een nummer met een lange geschiedenis: ze nam het al in 2016 op, maar vond dat het nooit de aandacht had gekregen die het verdiende. Voor Wild kreeg het een nieuwe kans. Die nieuwe kans vertaalde zich niet in grote successen in de hitlijsten, maar dat lijkt ook niet het doel van Wild.. En daar zit misschien wel de crux van dit album.

Wild is echt wel Ashley McBryde zoals we haar kennen. De gitaren zijn stevig, de stem is karaktervol en de teksten schuren waar nodig. Het album werd geproduceerd door John Osborne van Brothers Osborne en telt elf nummers die samen een persoonlijk verhaal vertellen over haar achtergrond, haar worstelingen en haar weg naar nuchterheid. Dat is op zichzelf een indrukwekkend uitgangspunt, maar dat betekent niet automatisch hetzelfde als muzikaal afwisselend en onweerstaanbaar.

Was dit het album waarop gehoopt werd? Dat valt te betwisten. Ashley heeft nog altijd een stem waar je niet omheen kunt en een persoonlijkheid die zich niet laat wegpoetsen door de gladde productiemachine van Nashville. Alleen is er nog niet helemaal de grote, overtuigende comeback te horen waarop gehoopt werd. Misschien komt die nog en wie weet komt er ooit nog dat duet met Chris Stapleton waar ze al zo lang van droomt. Twee stemmen wat heel goed bij elkaar zouden passen.

Geschreven door Mark Blomsteel, muzikant wonend in Amerika.